Bądź w kontakcie. Komentuj zdjęcia wnuków. Bez płacenia bólem za każde z nich.

To, co słyszymy najczęściej: „Przestałem komentować zdjęcia moich wnuków, bo pisanie sprawiało ból".

To zastosowanie zaskakuje ludzi, ponieważ brzmi niepozornie. Posty i komentarze na Facebooku są krótkie. Z pewnością można sobie z kilkoma takimi poradzić dziennie. Ale dla osoby z artretyzmem, RZS, SM lub jakimkolwiek schorzeniem, które sprawia, że pisanie staje się kumulującą się pracą, drobne interakcje w mediach społecznościowych sumują się szybciej, niż ludzie sobie wyobrażają. Pięć komentarzy dzisiaj, trzy jutro, długa odpowiedź na rodzinny wątek w niedzielę — i pod koniec tygodnia Państwa dłonie wykonały tyle pisania, co praca biurowa na pół etatu, bez żadnych okresów odpoczynku.

To, co ludzie opisują, gdy to obciążenie staje się zbyt duże, nie jest dramatyczne. Jest to ciche kurczenie się. Polubienia nadal się pojawiają. Komentarze ustają. Długa, szczera odpowiedź na ogłoszenie siostrzenicy zamienia się w kciuk w górę. Obecność w rodzinnych czatach grupowych zanika. Z miesiąca na miesiąc społeczny ślad kurczy się w sposób, którego osoba, która się kurczy, niemal nie zauważa, ale rodzina to dostrzega.

Pisanie głosem przywraca komentarze. Przywraca dłuższe wiadomości. Przywraca pełne uczestnictwo. I robi to bez nasilania podstawowego schorzenia. CaringDictate pisze na Facebooku (posty, komentarze i Messenger), Twitterze/X, Instagramie, LinkedIn, Bluesky, Mastodonie i w każdej innej sieci społecznościowej działającej przez przeglądarkę. Pisze również w aplikacji Facebook Messenger na pulpicie, w aplikacji webowej WhatsApp oraz w Signal Desktop.